Konstrukcja szachulcowa - mur prusk

Tradycyjny mur pruski jest ustrojem szkieletowym, w którym konstrukcję nośną stanowi szkielet drewniany - początkowo z drewna dębowego, później także z drewna iglastego. Przestrzeń między detalami szkieletu jest wypełniona materiałem niekonstrukcyjnym, jak mieszanina słomy, gliny i odpadów drzewnych, bądź również cegłą. Wypełnienie pełni funkcję stabilizującą i usztywniającą. W strefie oprócz elementami nośnymi są sytuowane otwory drzwiowe i okienne. Głównymi detalami szkieletu nośnego są belki poziome - podwaliny i oczepy, między którymi są rozpięte belki pionowe - słupy. Dla przejęcia sił poziomych są konieczne skratowania, tworzące nieodkształcalne pola trójkątne. Wizualny fenotyp konstrukcji szachulcowej stanowi siatka konstrukcyjna z pól kwadratowych i prostokątnych oraz dodatkowo z elementów przekątnych. Wystające głowice belek oraz ręcznie wykonywane elementy złączy (czopy, wręby, złącza na nakładkę) są w różnych regionach w różny metodę obrabiane i ozdabiane. Do powszechnych zastosowań konstrukcji szachulcowej zalicza się budynki jedno- lub wielokondygnacyjne, w których każda kondygnacja stanowi sama w sobie zamkniętą całość. Układ elementów w rzucie jest ściśle dany; przekroje belek nośnych posiadają kształt kwadratu. Nowe budynki w konstrukcji szachulcowej są dziś wznoszone wyłącznie sporadycznie. Znajomość problematyki dotyczącej ich konstrukcji posiada znaczenie głównie w konserwacji zabytków , a dodatkowo w pracach modernizacyjnych.